Świat oszalał na punkcie Dooma. I nie jest to stwierdzenie na wyrost. Doom jest grą, która przeszła do historii i o której będzie się pamiętać, choćby powstały programy sto razy lepsze. Bo Doom był po prostu pierwszy i będąc pierwszy był jednocześnie naprawdę, naprawdę niezły.

Fabuła jest już zdecydowanie bogatsza niż w Wolfensteinie. Oto mamy dowódcę oddziałów specjalnych, który odmawia uczestnictwa w masakrze ludności cywilnej i za karę zostaje zdegradowany oraz wysłany na Marsa. Jego żołnierze wchodzą do tajnej bazy badawczej i już z niej nie wychodzą. A więc nasz komandos jedynie z pistoletem w dłoni wyrusza, aby pomścić śmierć swoich ludzi.

W Doomie najważniejszą sprawą, jest nastrój. Ciemne korytarze, w których nerwowo błyskają jarzeniówki, rowy pełne kwasu, beczki z substancjami wybuchowymi, dziwne pomruki i sapnięcia dobiegające gdzieś z ciemności. Zwrócono też baczną uwagę na rozbudowę poziomów. Labirynty są już kilkupiętrowe, monstra mogą atakować z balkonów i wyższych pięter. Wprowadzono teleportale, spotykamy całe mnóstwo dźwigni otwierających ukryte drzwi, a także liczne sekretne ściany.

Potwory atakujące głównego bohatera potrafią być naprawdę przerażające, a na wyższych stopniach trudności - również liczne i atakujące z dziką perfekcją. W walce z monstrami nasz heros użyć może ośmiu rodzajów broni, od kastetu i piły łańcuchowej po wyrzutnię rakiet i BFG 9000 (wysyła ogromny strumień energii). Ale na najwyższym poziomie trudności poradzenie sobie z wrogami, nawet gdy się ma BFG 9000 wcale nie jest wazelinowo łatwe.