Aaijjjaalll - moja pięta trafiła przeciwnika w grdykę. Ten zaniemówił na dłuższą chwilę - chyba z wrażenia. Ocknąwszy się żul jeden zaatakował mnie z furią wściekłego psa dingo. Jednak nie z Brysiem takie numery. Jedyne co zdziałał, to złamał sobie rękę na mym mocarnym bloku. Nie czekając na Godota, zaserwowałem gościowi cios w splot słoneczny i poprawiłem podbródkowym. Wyleciał w przestworza jak z procy i wykonując efektowną śrubę podążał ku glebie. Trzymając się zasady, że nie kopie się leżącego poczęstowałem opadające zwłoki trzema ciosami w pachwinę -tak dla wprawy, jakby ktoś się pytał. Ta runda była moja...

Jestem potężny Rygil Niezwyciężony, poprzez wszystkie galaktyki przybyłem tu, szukając wyzwania. Pokonaj mnie, a moja planeta wraz z najpotężniejszą bronią wszechświata będzie Twoja. Jeżeli jednak przegrasz. Ty i Twoja cywilizacja zostaniecie zniszczeni.

Rękawicę podniosło osiem światów, każdy z nich wystawi jednego reprezentanta. O zaszczyt walki z bossem będą się oni najpierw szarpali pomiędzy sobą.

Zasady są proste
Runda jest Twoja, gdy znokautujesz przeciwnika tyle razy, że straci całą energię lub wypchniesz poza ring. Ustawiając w opcjach mecz trzy-, pięcio- lub siedmiorundowy, decydujesz, czy w celu pokonania przeciwnika będziesz musiał wygrać z nim odpowiednio dwa, trzy, czy cztery starcia.

Wygląd walki
Nawalamy się na jednej z 8 aren, znajdujących się na planetach poszczególnych wojowników (plus zagroda Rygila, czyli superbossa) Niecodzienność FX Fightera polega na animacji:
A więc trójwymiarowi wojownicy poruszają się po przestrzennym modelu ringu. Dodatkowo w niektórych sceneriach otoczenie poza ringiem także składa się z obiektów 3D. Wszystko to widziane jest okiem kamery, która bez przerwy się porusza i pozwala na oglądanie walki z różnych kątów.

Biorąc pod uwagę wyjątkowo płynne i naturalne ruchy wojowników można początkowo doznać niemałego olśnienia. Efekt będzie większy, jeżeli nie widziałeś wcześniej żadnej gry tego typu na automatach (np. Virtua Fighter).

Omawiana tu gra góruje nad konsolową konkurencją liczbą ciosów. Fakt ten nie oznacza jednak koszmarnej klawiszologii. Wręcz przeciwnie. Nowy produkt Argonautu cechuje wyjątkowo przyjazny system sterowania.
W rzeczywistości jest to znakomicie dopracowany element całej gry. Mimo że każda postać ma ponad 40 możliwości ataku, do jej obsługi wystarcza tylko DWU-PRZYCISKOWY manipulator. W dodatku kombinacje ciosów zadawanych w zwarciu są krótsze od tych, które uaktywniają ciosy zadawane z większej odległości, gdy masz czas na ich wykonanie. Wiele uderzeń ma te same kombinacje ruchów joystickiem. Sekret polega na naciśnięciu odpowiedniego przycisku w odpowiednim czasie i na ewentualnym przytrzymaniu go. Tostko pozwala na wyprowadzanie ciosów niemal instynktownie i położenie większego nacisku na obmyślanie taktyki, jak przeciwnikowi dobrać się do czterech liter.

Ciossologia, czyli jak wypruć flaki z przeciwnika, wziąć jego bebechy w ręce i rzucić mu w „tfaż". W przewodniku pominę takie duperele, jak ruch do przodu, skoki na ukos czy konwencjonalne ciosy spotykane we wszystkich mordobiciach.
Na początek wyjaśnijmy sobie notację ciosów. Przecinek oznacza naciśnięcie kolejnego klawisza przy zwolnieniu poprzedniego, plus - kolejnego klawisza z przytrzymaniem poprzedniego, a znak łamania równoczesne wciśnięcie klawiszy nim rozdzielonych (F - przód, B -tył, D - dół, J - skok, P - pięść, K - kop).
Jeżeli blok <B+P> jest dla kogoś mało finezyjnym sposobem obrony dobrym rozwiązaniem jest zejście z linii uderzenia przeciwnika na pozycję obok niego, skąd możesz wyprowadzić kontrę - przeturlanie się w lewo <D/F+P>, a w prawo <D/B + P>. Do kompletu: podbieganie do przodu <F,F> i tyłu <B,B>.

Kolejną pozycją w menu są odpowiednie maniery, a więc gdy znokautowany przeciwnik leży na nie heblowanych deskach to my... nie czekamy bezczynnie, aż ścierwo się podniesie i dobijamy wywłokę.
Sytuacja jest trochę gorsza, gdy sami mamy okazję oglądać wroga z dolnej perspektywy. Czekamy wtedy, aż nasz wojownik odzyska przytomność i zacznie się podnosić. Gdy widzimy, że szybuje w naszą stronę, klawisz <F> lub <B> spowoduje przeturlanie się w przód lub tył i tym samym uniknięcie styczności z chamem. Jeżeli natomiast wróg stoi blisko Ciebie, należy zrobić wymiatanie <D+K>. W momencie, gdy delikwent w swej głupocie stoi odwrócony tyłem, zaatakuj jego potylicę <K>. Ten cios funkcjonuje tak samo, gdy jesteś znokautowany, jak i podczas walki.

Wymagania, możliwości i ciekawostki „Dropsa"
Programiści z Argonaut specjalnie dla FX Fightera opracowali system zwany BRender. Pozwala on przemieścić w ciągu sekundy 110000 wielokątów (polygons), będących podstawowym elementem budującym bryły w grafice 3D. By sobie to lepiej uzmysłowić warto dodać, że każda postać złożona jest z około 15 000 wielokątów.
Co ciekawe, „Argonauci" porozumieli się z producentami kart graficznych w celu zamieszczenia w kartach sprzętowych dopalaczy systemu BRender.

Ocena
FX Fightera zawiera się właściwie w czterech słowach. Najlepsza nawalanka na pecety. Jest płynna, ładna i dynamiczna.