Pierwsza wielka gra z cyklu nazwanego później wolfensteinopodobnym. Program, który zapoczątkował nową epokę w historii gier zręcznościowych. Pierwsza shareware'owa wersja przyniosła autorowi takie pieniądze, iż kupił sobie za nie Ferrari Testarossa (jest zresztą miłośnikiem tych samochodów). Gra miała powodzenie na całym świecie z wyjątkiem.. Niemiec. I nie ma w tym nic dziwnego, gdyż w Wolfensteinie 3D gracz kieruje poczynaniami B.J. Blazkowicza - amerykańskiego komandosa (niestety amerykańskiego...), który konsekwentnie i z dziką radością rozwala całe hordy hitlerowców.

W Wolfenstein 3D gracz ma do wyboru kilka misji, a każda z nich ma cztery poziomy trudności (od Daddy, can I play? do I am a death incarnate. Na końcu każdej misji bohatera czeka rozprawa z naczelnym Zływrogiem (czasem naprawdę trudnym do zabicia), a po drodze mnóstwo walk - zarówno ze zwykłymi żołnierzami (uzbrojonymi w pistolety), jak i komandosami potrafiącymi w szybkim tempie rozprawić się z każdym, kto nie rozprawi się z nimi. BJ dysponuje najpierw jedynie nożem oraz zwykłym pistoletem i kilkoma sztukami amunicji, potem znajdzie pistolet maszynowy, a nawet karabin maszynowy. Odkryć też powinien sekretne ściany, a za nimi ukryte przez Niemców skarby. Ranking po skończeniu każdego poziomu składa się z punktów za liczbę zabitych wrogów, odkryte sekrety, znalezione skarby.

Kontynuacją Wolfensteina 3D był program Spear of Destiny, niestety bardzo ustępujący oryginałowi. Liczbę misji zmniejszono do jednej, potwornie wydłużono labirynty na każdym z poziomów. Gra stała się po prostu nudna...)