Co powiedziałby Cezar, gdyby chciał zostać cezarem w Caesarze II?

1. Podatki należy utrzymywać na maksymalnie niskim poziomie (takim, który zapewni rozwój miasta), by zaszaleć, gdy wszystkie inne warunki promocji do następnej prowincji będą spełnione.
2. Szpitale i biblioteki buduj na peryferiach miasta, ponieważ zasięg ich działania rozciąga się na całe miasto bez względu na to, gdzie stoją.
   
3. Staraj się jak najszybciej wykończyć plemiona żyjące w zajętej przez Ciebie prowincji. Najlepiej postawić przy ich wioskach obozy wojskowe.

Caesar II z pewnością jest bardzo dobrą, wciągającą grą, która dzięki zróżnicowanemu poziomowi może zadowolić początkującego stratega jak i starego wyjadacza. Sprawia to możliwość regulacji tempa upływu czasu (można czas całkowicie zatrzymać, cóż za władza!) i rozległy wbudowany w grę help, zawierający prócz podstawowych informacji także tipsy, dzięki czemu nie trzeba się zastanawiać co robić, ale jak robić. Również poziom trudności, powoli rosnący w trakcie samej gry, pozwala stopniowo przyzwyczaić się do coraz większych wymagań mieszkańców. A jednocześnie przekazuje bardzo starą, ale nadal aktualną prawdę - to władza ma służyć ludowi, a nie odwrotnie. Nawet w Rzymie cezarów.
Pochwały należą się także za stopniowanie zagrożeń. Miejskie (bunt), prowincjonalne (powstanie) i zewnętrzne (najazd) pojawiając się kolejno zmuszają gracza do podejmowania nowych wyzwań i zmiany priorytetów rozwoju prowincji. Ciekawe jest również pokazanie zależności stolica prowincji-prowincja.
Do zalet należy także dodać bardzo dobre, moim zdaniem, opracowanie graficzne. Niektórzy, mniej obeznani uważali budowle za zdjęcia, a nie obiekty rysowane. W trakcie gry pojawiają się liczne filmiki sygnalizujące różne zdarzenia: przyjazd posłańca, bunt, najazd, obrabowanie świątyni itp. - są całkiem niezłe. Znacznie gorsze wrażenie robią filmiki pełnoekranowe.

Zawiodła mnie nieco instrukcja, gdyż zawiara wiele istotnych informacji, ale nie ma nawet śladu wprowadzenia klimatu epoki w postaci rysu historycznego. Zresztą cała gra sprawia wrażenie luźno związanej z historią. Świadczą o tym uproszczenia przy podziale prowincji, start do objęcia stanowiska cezara dużo za wcześnie, zupełne pominięcie niewolnictwa, które przecież kwitło (za utrzymanie dróg, wodociągów itp. trzeba ludziom płacić).
Są też błędy techniczno-merytoryczne. Podczas bitwy ikony Rzymian i barbarzyńców informujące o liczebności wojsk (lewy dolny róg) są zamienione miejscami, przed wybudowaniem zakładów produkcyjnych w mieście zatrudnienie wynosi 100%, a po wybudowaniu spada (?!) i wreszcie niekonsekwencja przy utrzymaniu murów -miejskie wymagają ludzi do nadzoru, mury prowincjonalnie - nie. Nie najlepiej są też rozwiązane bitwy, choć moduł bitewny wbudowany w Caesara II zdecydowanie przewyższa programik Cohort II pełniący tę funkcję w części pierwszej.

Caesar II wygląda na kończonego w pośpiechu i nieco niestarannie wykonanego (nie piszę o grafice), niemniej jednak wspaniale się w niego gra. Spokojnie mogę polecić pod choinkę.