Na szczęście wszystkie wojny toczone są na Ziemi (nawet nie w powietrzu, bo niby czym w starożytności - katapulty, balisty, łuki, proce itp. to nie broń powietrzna, a lądowa: oblężnicza, miotana itd.). Cel gry jest taki sam, jak w poprzedniej części - stworzyć imperium i cieszyć się z jego (naszej? :D) chwały. Zaczynamy jako zwykły patrycjusz, który zarządza osadą, dowodzi małymi oddziałami legionistów i zajmuje się niewielkimi problemami Rzymu. Z czasem, jak odnosimy kolejne sukcesy, nasza pozycja w oczach potężniejącego Rzymu (dzięki nam, oczywiście, choć nie tylko nam, bo takich nas jest wielu - przynajmniej na początku, bo później to wielu chciałoby być takimi nami, przez co - z zazdrości - zawiązują różne spiski, także po to, byśmy nie odebrali im ich władzy/majątku), nasza pozycja rośnie. Jednakże, równocześnie rosną nasze obowiązki względem państwa - musimy być m. in. lojalni względem Rzymu i dlatego nieraz trzeba wybierać między przyjaźnią a pozycją (i wiążącą się z tym władzą i bogactwem). Jeśli nie chcemy zostać ogłoszeni zdrajcami państwa, musimy - niestety - zdradzić przyjaciół, których interesy lub działania stały się (lub niedługo się staną) sprzeczne z interesami ważniejszych od nas ludzi. Ceasar II to jedna z pierwszych tego typu gier (później zrobiono gry z akcją w starożytnych: Egipcie, Grecji i Chinach), dlatego jeszcze uczono się, co powinno być zawarte w takiej grze, więc jeśli ktoś jeszcze nie zagrał w Ceasara, to niech lepiej da grze trochę czasu, zanim ją odinstaluje (albo zacznie wyżywać się na komputerze).